تجمع مردم فوعه و کفریا در سوریه

به گزارش سرویس بین المللخبرگزاری صدا و سیمابه نقل از شبکه تلویزیونی العالم، مردم دو شهر محاصره شده فوعه و کفریا در شمال ادلب تجمع های اعتراض آمیز خود را در اعتراض به محاصره و سکوت مرگبار جامعه بین الملل ادامه می دهند.

تجمع های اعتراض آمیز مردم محاصره شده فوعه و کفریا در حالی صورت می گیرد که آنها از کمبود شدید مواد غذایی ، دارو ، ملزومات پزشکی و سوخت به دلیل محاصره این شهرها توسط گروههای تروریستی رنج می برند.
همچنین اهالی فوعه و کفریا سکوت جامعه بین المللی و نهادهای بشردوستانه را دقبال محاصره این دو شهر محکوم کردند.
خبرنگار شبکه تلویزیونی العالم در گزارشی گفت: مردم دو شهر محاصره شده کفریا و فوعه در شمال ادلب با مشکلات و درد و رنج های زیادی دست و پنجه نرم می کنند. ناقوس خطر در این دو شهر به صدا در آمده است. زیرا مواد غذایی و لوازم پزشکی با کمبود شدید مواجه شده است و به دلیل فقدان سوخت نمی توان آبها را در این تابستان بسیار گرم از چاهها بیرون کشید.
یکی از زنان شهر فوعه در این زمینه گفت: «کودکان ما گرسنه هستند. لباس ندارند و برهنه هستند. هیچ چیز در منزل نداریم. ای کاش کمکها به ما ارسال شود تا به مقاومت خود ادامه دهیم».
یکی از دختربچه های این مناطق محاصره شده نیز در مصاحبه با خبرنگار العالم گفت: «دوست دارم که از خانه بیرون بروم. اما هیچ چیز نداریم. موز و سیب دوست دارم اما هیچ چیز نداریم».
خبرنگار العالم ادامه داد : این شرایط بسیار سخت باعث شده است اهالی این دو شهر محاصره شده هر روز تجمعات اعتراض آمیز برگزار کنند و تظاهرات و راهپیمایی هفتگی داشته باشند. این اقدامات آنها به نوعی شکایت بردن این شرایط به نهادهای ذیربط است. همچنین در این تظاهرات سکوت جامعه بین الملل و نهادهای بشردوستانه را محکوم می کنند.
یک کودک سوری نیز در این زمینه گفت: «ما بسیار گرسنه و تشنه هستیم. هیچ چیز نداریم. این بحران ما را شکنجه کرده است. ما که کودک هستیم مجبوریم برای تهیه هیزم به بیرون برویم. این گرسنگی ظاهرا پایانی ندارد. سه سال است که در معرض این قحطی قرار داریم و پایان نمی پذیرد. برای ما کمکهای بشردوستانه بفرستید. ما خیلی گرسنه هستیم و هیچ چیز برای خوردن نداریم. ما نه تنها غذا حتی آب آشامیدنی هم نداریم».
خبرنگار العالم در پایان گفت: به رغم اینکه شرایط انسانی بسیار ناگوار در این دو شهر محاصره شده وجود دارد اما اراده و عزم این مردم به ادامه زندگی و مقاومت قوی تر از هر چیز دیگر است از این رو آنها به اعتراضات و تحصنهای خود ادامه می دهند تا خواسته هایشان محقق شود.